" A B C D E F G H I J K L M N O P R S T ú V W X Y Z Š Ž š ž

Język polski i język czeski praktycznie od początku pozostawały w bardzo bliskim kontakcie. Wspólne korzenie, wspólne niekiedy dzieje religijne czy historyczne oraz bezpośrednie sąsiedztwo sprawiły, iż oba języki wywierały przez wieki na siebie różnego rodzaju wpływy. Stąd też chociażby olbrzymia liczba zapożyczeń, zarówno tych w języku czeskim pochodzących z języka polskiego oraz odwrotnie. W języku polskim zapożyczenia (szczególnie w początkowych fazach rozwoju języka) z języka czeskiego to przede wszystkim słownictwo typowo religijne. W końcu to przy pomocy Czech nasz kraj przyjął chrześcijaństwo. Jednak nie wszystkie zwroty i zapożyczenia, zarówno z jednej jak i z drugiej strony, posiadają takie samo znaczenie w obu językach. Mimo bliskiego sąsiedztwa oba języki rozwijały się w głównej mierze samodzielnie. Stąd też na przełomie wieków wiele wyrażeń nabyło nowych znaczeń. Do tego stopnia niektóre z nich różnią się od siebie, iż ten sam wyraz, który w języku polskim może być komplementem, w języku czeskim nabiera znaczenia negatywnego, a nawet traktowany może być jako obelga. Dlatego też wybierając się do Czech warto zaznajomić się z takimi wyrażeniami, które są charakterystyczne dla nas, lecz w mowie czeskiej brzmią obraźliwie i należy ich wręcz unikać.